Een blik achter de schermen #1

Een blik achter de schermen #1

Een jaar lang vertelde ik jullie een keer per maand over mijn favoriete kleine dingen. Een rubriek die ik altijd erg graag geschreven heb, maar die met kleine stapjes evolueerde naar een kijkje achter de schermen in m’n leven. En dus werd het tijd om de rubriek nu eens echt bij z’n naam te noemen. Uiteraard zal het hier nog steeds gaan over de kleine dingen waar ik zo enorm van kan genieten, maar het wordt af en toe ook een klein beetje persoonlijker, een klein beetje meer over mezelf. Omdat ik het nu eenmaal fijn vind om de blog ook eventjes te gebruiken als persoonlijk dagboek, als uitlaatklep of als momentje voor mezelf. Want dat heb ook ik soms wel eens nodig. Here we go dus, een eerste blik achter de schermen van DKD. 

Januari is gestart zoals het hoorde. In Berlijn, met de mensen die ik graag zie en met tonnen vuurwerk en cava (of Sekt)! Jawel, het was een oudjaar om u tegen te zeggen, en als het van mij afhangt mag dat ieder jaar zo zijn. Het mag dus duidelijk zijn, ik vierde oudjaar deze keer voor het eerst in het buitenland. Iets was ik al langer wilde uitproberen maar dat er om de een of andere reden eigenlijk nog nooit van was gekomen. Zonde, want het was zo’n fijne belevenis. Samen met vriendlief, z’n zus en le fiancé trokken we op 31 december om 4u ‘s ochtends richting luchthaven. Met kleine oogjes, maar met héél veel zin in het weekend. Na een klein uurtje vliegen verwelkomde Berlijn ons zoals het hoorde, met veel zonnestralen, een fris briesje en heel veel blije mensen. We verkenden nog even de stad (of beter: ik speelde nog een keertje gids in m’n oh zo geliefde Berlijn) en waren na een powernapje helemaal klaar om de nacht in te gaan. We startten in een klein maar gezellig restaurantje en de toon was snel gezet. De vrolijk zingende Berlijners, de fantastisch lekkere burgers, het startende vuurwerk buiten, het was zoals het hoorde. We telden af op een buitenpleintje en dansten de nacht in op een van de leukste plekken van Berlijn, de Kulturbraurei. Het was geslaagd. Een brunch op nieuwjaarsdag was de kers op de taart. Moe maar voldaan keerden we terug naar huis. Het nieuwe jaar was ingezet. 

En dat nieuwe jaar, dat ging zoals gewoonlijk gepaard met een aantal nieuwe voornemens. Ik ging traditioneel weer aan het sporten (en doe dat nog steeds, hoera!), probeerde wat gezonder te eten én wat minder te piekeren. En ik moet zeggen, het gaat me voor het eerst best goed af. Hoewel de nodige cheat days natuurlijk ook dit jaar niet mogen ontbreken! Maar naast mijn persoonlijke voornemens, had ik er ook een aantal gemaakt op bloggebied. En dat hebben jullie misschien wel al ondervonden. Zo vind je sinds een maandje vaak zo’n drie keer per week een nieuw berichtje op de blog en komt er vanaf nu iedere week een nieuw recept online. Want dat laatste, da’s wat ik sinds ik blog steeds fijner begin te vinden. Hoewel ik altijd al graag nieuwe dingen uitprobeerde in de keuken, neemt dat week per week alleen maar toe. En dus nemen ook de nieuwe probeersels én bijhorende recepten toe. Eerlijk is eerlijk, hé. Want wat is er nu fijner dan die lekkere receptjes ook met anderen te delen? Het mag duidelijk zijn, het nieuwe jaar is duidelijk érg goed gestart. 

En toch. 

Januari was dan misschien een maand met heel wat ups, de downs schuilden de voorbije weken achter een klein hoekje. Dieptepunten die m’n jaar, mezelf en m’n omgeving tekenden. Dieptepunten die soms opnieuw lichtpuntjes werden, maar die zo’n hartverscheurende impact hadden, dat het plots ook eventjes stil werd. Een oorverdovende stilte. Want het deed me beseffen dat het leven soms zo onverwachts kan blijven haperen. En dat op de meest verrassende momenten. Momenten van vreugde en plezier, van liefde en geluk. Momenten die met een zwaai weggeveegd worden. Tot ze plots niet meer zo mooi zijn. Momenten waar ik met veel moeite iets over neerpen, omdat het soms niet eenvoudig is om die warboel aan gedachten op papier te zetten. Maar het is net dat wat mij (en waarschijnlijk heel wat andere mensen) opnieuw die moed geeft. Soms helpt dat. En soms niet. Maar het allerbelangrijkste is dat zo’n momenten ons wel dichter bij elkaar brengt. Want dat is het enige wat we wél in de hand hebben. En dus moeten we soms ook eens stil proberen te staan bij wat ons dierbaar is. Onze vrienden, onze familie, onze dierbaren die zo dicht bij ons staan dat we soms ook wel eens durven te vergeten om hen dankbaar te zijn. En laat dat nu misschien het mooiste voornemen van 2017 zijn. Dat we met z’n allen wat meer tijd maken voor elkaar. Voor de kleine dingen. Voor genieten en dat samen met wie ons dierbaar is. Ik ben er alvast klaar voor. En 2017, ik ben er zeker van dat je ook nog heel wat moois voor ons in petto hebt. 

 

Geef een reactie