Lion: een film over familie, hoop en nooit opgeven

Lion: een film over familie, hoop en nooit opgeven

Afgelopen weekend bekeek ik voor het eerst Lion, het filmdebuut van Garth Davis waar de voorbije maanden al heel wat rond te doen was. Toch kwam de film bij ons eigenlijk nog maar weinig in de pers. En dat is jammer. Lion is namelijk zonder twijfel een van de beste waargebeurde dramafilms die ik ooit gezien heb. Het is een film die je raakt, die diep weet te ontroeren en die doet nadenken over het leven en de wereld.

Lion vertelt het waargebeurde verhaal van de vijfjarige Saroo, een Indische jongen die in de jaren tachtig opgroeide in Khandwa en door het noodlot gescheiden wordt van zijn familie. De film toont hoe Saroo (fantastisch vertolkt door de kleine Sunny Pawar) elke dag, samen met z’n oudere broer Guddu, steenkool uit de treinen haalt, die hij verkoopt om voedsel te kopen. Tijdens een nachtelijke opdracht wordt Saroo alleen wakker in een verlaten station. Hij komt terecht in een ontmantelde passagierstrein, waar hij opnieuw in slaap valt. De trein voert hem duizenden kilometers verder naar Calcutta, waar hij de taal niet spreekt, niemand kent en wekenlang op straat moet leven. Wanneer hij uiteindelijk in een weeshuis terechtkomt, wordt hij geadopteerd door een Australisch gezin en overgezet naar Tasmanië. 

Lion: een film over familie, hoop en nooit opgeven

Dankzij de hulp van zijn pleeggezin, gespeeld door Nicole Kidman en David Wenham, groeit hij op tot een ambitieuze jongeman (ditmaals vertolkt door Dev Patal, die we nog kennen van Slumdog Millionaire). Aan zijn tijd in India heeft hij al lang niet meer gedacht. Het is pas tot hij op een feestje in aanraking komt met zijn favoriete Indische cakeje, dat hij beseft dat hij ergens ver weg een familie heeft die misschien nog altijd naar hem op zoek is. Hij kan zich hun verdriet bijna niet inbeelden en wordt hard getroffen door z’n onverwerkte, diep verdrongen trauma. Het wordt een zoektocht die hem weken, maanden en uiteindelijk jaren bezighoudt. En wanneer op het einde van de film de boodschap verschijnt dat maar liefst 80 miljoen kinderen per jaar in India verdwijnen, dan weet je dat deze film veel meer is dan het verhaal over die ene jongen die zoveel jaar geleden zijn thuis kwijtraakte.

Het is een film die je raakt, die je even doet nadenken over het leven en die je toelaat alles eventjes in perspectief te zien. Lion is een aanrader, en nog geen kleintje ook. De film heeft ook maar weinig nodig, heel vaak worden er maar weinig woorden gebruikt en is het vooral de kracht van de allesomvattende soundtrack die diep raakt. Ook het acteerwerk van Nicole Kidman geeft de film een extra dimensie en de manier waarop ze haar rol als moeder neerzet is volgens velen een van de beste rollen die ze ooit op het grote scherm vertolkte. Het is tot op vandaag dan ook zonder twijfel een van de beste films die ik ooit bekeek en ik verwacht heel veel van het toekomstige werk van Garth Davis. Hij mag alvast trots zijn op z’n debuutfilm. 

Geef een reactie