Uitgelezen: Het smelt

Uitgelezen: Het smelt

Begin dit jaar deelde ik met jullie een lijstje met boeken die ik absoluut wilde lezen. Een goed voornemen zeg maar, want ik vond het jammer dat ik de laatste jaren zo weinig tijd had gemaakt om te lezen. Deze zomer las ik dan ook eindelijk Het smelt van Lize Spit uit, en het werd hoog tijd om daar eens wat meer over te vertellen.

En dat er over dat boek al heel wat verteld werd, daar kan niemand nog om heen. Deze debuutroman was namelijk vanaf het begin alomtegenwoordig en iedereen had er wel iets over te zeggen. Het duurde dan ook niet lang voor ik besloot om zelf de proef op de som te nemen en te kijken waar het nu eigenlijk allemaal om te doen was. Zo gezegd, zo gedaan, want ik las het boek deze zomer in een ruk uit. Lijvig was het wel, want met z’n 480 pagina’s was het boek toch behoorlijk pittig. En toch voelde het niet zo. Want voor ik het wist, kon ik eindelijk begrijpen waarom het boek zoveel persaandacht kreeg. Aangrijpend? Ja zeker. Meeslepend? Ook. Maar vooral anders dan alle andere boeken die ik ooit las. En ik vertel je graag waarom.

Waar het boek over gaat

Het smelt vertelt het verhaal van Eva, een jong meisje dat in een klein Vlaams dorpje opgroeide rond de eeuwwisseling. In Eva’s geboortejaar werden slechts twee andere kinderen geboren, allebei jongens. Samen hebben ze de tijd van hun leven, of beter, ze maken het beste van wat er in het kleine dorpje te beleven valt. Tot de puberteit plots aanbreekt. De zomer van 2002 verandert dan ook alles wat Eva ooit gekend heeft. De jongens smeden namelijk behoorlijk wrede plannen. En wanneer Eva gevraagd wordt hieraan mee te doen, heeft ze eigenlijk weinig keuze. Het is dat of haar enige vrienden verliezen. Dertien jaar na die zomer keert Eva terug naar haar geboortedorp. Vastbesloten én met een plan. De blok ijs in de kofferbak is haar enige motief. Wat dat precies mag betekenen, wordt doorheen het boek langzaam maar zeker duidelijk. En dat je wilt blijven lezen om dat uit te vinden, daar valt niet over te twijfelen.

Wat ik van het boek vond

Het boek was heel anders dan wat ik ervan verwacht had. Dat heeft wellicht ook wel wat te maken met het feit dat mijn verwachtingen hoog lagen. Heel hoog zelfs, want na al die persaandacht kon ik niet anders dan benieuwd zijn. Hoewel het boek erg vlot leest, vond ik de opbouw naar de climax erg lang. Een beetje te lang, en dan plots heb je het door. Vanaf dat moment wacht je eigenlijk geduldig af om te zien of je buikgevoel klopt, en dat was dan ook het geval. Een beetje jammer, omdat ik het einde dan ook al iets te vroeg kon voorspellen. En daar ben ik wellicht niet de enige in. Dat neemt echter niet weg dat het boek behoorlijk vlot leest en dat het je, ondanks zijn behoorlijke lijvigheid, compleet in z’n ban heeft. Ik kon dan ook niet stoppen met lezen en wilde zo snel mogelijk naar dat einde toe. Een einde dat toch behoorlijk aanslaat als je ‘t mij vraagt. 

Lize Spit deed dat trouwens erg goed, want maar liefst zes uitgeverijen wilden met haar in zee. Dat had natuurlijk alles te maken met haar eerdere kortverhaal ‘Zadelpijn’, maar toch. Als 27-jarige moet je het maar doen. Uiteindelijk koos ze voor Das Magazin als uitgever en samen veroverden ze het Vlaamse boekenlandschap. Hoedje af. Een boek dat je gelezen moet hebben. Al was het maar om te weten waar al die aandacht om te doen was. 

Zelf lezen?

Mocht je net als ik nieuwsgierig geworden zijn naar de afloop van het verhaal, dan kan je Het smelt via deze link zelf aankopen. Veel leesplezier!

Geef een reactie

  1. Hallo Taïs, ik ben ook al zo lang benieuwd naar dit boek. Telkens wanneer ik het wil aanschaffen is er echter iets dat mij tegenhoudt. Ik heb het zo wat moeilijk met de inhoud, vooral dan het ijsblok in de koffer. Dat lijkt mij zo ver gezocht, zo raar, ietwat stom zelfs. Een boek mag eens wat “anders” zijn van mij, maar met dit uitgangspunt heb ik het wat moeilijk. Nu heb jij mij echter wel weer opnieuw zin gegeven om het toch te lezen …

    1. Hey Peggy! Ik dacht er ook lange tijd zo over, al heeft dat blok ijs me toch ook altijd wat geïntrigeerd.. En ik moet eerlijk toegeven, het verhaal zit toch echt wel behoorlijk goed in elkaar. Zeker eens lezen, zou ik zeggen, dan weet je toch eindelijk ook ‘s wat dat blok ijs nu echt wil zeggen ;-)! Have fun!

  2. Ik heb altijd een beetje een soort van afkeer gehad voor dingen die de hemel in geprezen worden. Haha. Dan wil ik dat net niet d oen / lezen / zien. Heel raar. Maar ik heb dat dus met di t boek ook. En ik las ook al een paar reviews die het boek toch niet zo spectaculair vonden als iedereen beweert. Moet zeggen dat ik nu wel een beetje nieuwsgierig ben, misschien dat ik het toch ooit lees.

    1. Hey Irene! Stiekem ben ik ook wel een beetje zo. Als iedereen het leest en/of doet, dan heb ik vaak ook een beetje het gevoel dat ik het nét daarom niet wil doen. Maar het boek had mijn interesse zodanig gewekt (zeker omdat ik geen enkel idee had waarover het nu eigenlijk ging), dat ik toch besloot het te lezen! En dat was echt een goed idee. En psst… nu weet ik tenminste waar het allemaal om ging ;-)! Laat me zeker weten wat je ervan vond, mocht je het alsnog lezen!

  3. Ik had ook veel te hoge verwachtingen van het boek en vond het daarom tegenvallen – je kon de ontknoping wel aan zien komen, en ik vond de lugubere aspecten in het boek ongeloofwaardig (ik lees wel vaker boeken waar verschrikkelijke dingen in gebeuren, maar daarin voelen de personages echter oid). Maar inderdaad chapeau voor de schrijfster dat ze zo jong al zo’n succes heeft bereikt! Dat zou ik haar echt niet nadoen 🙂 Voor mij Was het alleen iets te rauw 😨

    1. Hey Mirthe! Ik denk er nét hetzelfde over. Sommige scènes waren naar mijn idee ook écht wel wat te rauw en te luguber, ik had soms wat moeite om het te lezen. Maar het werd naar mijn idee zo sterk neergezet dat ik toch bleef verder lezen, al was het maar om te zien of mijn voorgevoel ook klopte. Ben alleszins benieuwd naar haar volgend werk!